Gepost door: cursiefhuigje | september 3, 2007

Tweeslachtig

Ik ben de war.
Meer nog, ik ben de kluts kwijt.
Alle zekerheden zijn het voorbije weekend als smeltende sneeuw in een té warme nazomer verdwenen.
Ik twijfel over mezelf.
Mijn leven lang was ik er van overtuigd een 100% pur sang mannelijk specimen te zijn.
Enfin, een man in hart en nieren.
Daardoor kwam de klap waarschijnlijk des te harder over.
De klap die veroorzaakt werd toen ik het voorbije weekend surfte op het wereldwijde web.
Ik kreeg het warm en koud van binnen toen ik terechtkwam bij collega-blogger Maurice, een 40 jarige Amsterdamse blogger.

Want wat zag mijn lodderig oog op zaterdagochtend?
Cursief Huigje had een plaatsje veroverd in de blogroll van Maurice.
“Da’s toch goed nieuws’ hoor ik menig blogger nu denken.
Ja en neen.
Maurice maakt namelijk in zijn blogroll een onderscheid tussen ‘vrouwen die typen’ en ‘mannen die typen’.
Welnu, Cursief Huigje belandde in de eerste categorie.

Een dag en een nacht later zal Maurice wellicht zelf aan het twijfelen geraakt zijn over ‘wie Cursief Huigje’ nu eigenlijk is.
Daarom besliste hij dan maar op zondag om Cursief Huigje ook te plaatsen bij ‘mannen die typen’.Met dit ‘tweeslachtig gevoel’ ben ik vanmorgen de nieuwe werkweek ingestapt.
Als dat maar goed komt!:)

PS Maurice, gelieve niet meteen je blogroll aan te passen aub. Anders snapt geen kat (zelfs geen man en ook geen vrouw) deze tekst! En bedankt om me op te nemen in je blogroll. En bedankt voor de inspiratie die het gaf om deze tekst vandaag te schrijven:))

Ik vraag me nu wel af: bestaat er zoiets als een vrouwelijke schrijfstijl, als een mannelijke schrijfstijl?Wie weet het antwoord?

Gepost door: cursiefhuigje | augustus 26, 2007

Blogfilosofie

Filosofie van de bovenste plank: van ‘Zoete meisjes’! zou je dit niet meteen verwachten!

Gepost door: cursiefhuigje | augustus 26, 2007

Roze olifantjes

Een kennis van mij is gisteren opgenomen in het universitair ziekenhuis. Het moest er wel eens van komen, want de hoeveelheid drank die hij kan verorberen, grenst aan het onwaarschijnlijke.Een modale burger drinkt in de ochtendstond een kopje senseokoffie of een thee natuur. Een uitzondering slurpt een cappuccino.
Eduard hoeft ’s morgens geen wekker om toch al opgewekt rond te lopen. Hij begint de dag met een lach, veroorzaakt door drie amaretto’s en een Hasseltse koffie.
In een goede stemming trekt hij vervolgens richting werkplaats. Daar staat een koffiemachine reeds te pruttelen, dankzij het instellen van de tijdsschakelaar. Hoewel hij niet echt een Vlaams Belanger is, vindt hij zwart toch maar wat zwartjes. Daarom giet hij er graag een scheut jenever bij.Overdag slaagt hij er wel eens in een glas water in zich op te nemen, maar zodra de poorten van de fabriek zich weer achter hem sluiten, begeeft hij zich richting Amoroza.
Dit is het baancafé waar hij bij een glaasje sprankelende champagne een fantastische glimlach in zich opneemt. Een glimlach naar hem toegeworpen door een blonde dertiger.

Eduard dacht dat het leven niet stuk kon. Tot gisterenavond.

Na het avondmaal, of liever de avonddronk viel hij van zijn stoel. Het had iets van een grap, maar de MUG had daar een ander mening over.

Hij werd met loeiende sirenes overgebracht naar de intensive care van het universitair ziekenhuis. Sondevoeding zorgde voor alcoholvrij vocht naar zijn lichaam.

Zo lag hij uren lang te staren naar het plafond. Hij meende roze olifantjes te zien lopen langs de muren.

In afwachting van een zoveelste röntgenfoto van zijn lever, werd hij vanmorgen in wachtzaal 4 AA gezet.

Uit betrouwbare bron vernam ik dat het UZ een revolutionaire methode gebruikt om het alcoholisme bij de patiënten te ontmoedigen. De verpleegsters krijgen de opdracht om de patiënt extra lang te laten wachten. Ondertussen wordt via de universitaire ziekenradio een medley de ether (=de wachtzaal) ingestuurd.

Zo moest Eduard volgende ex – nummer 1-hits ondergaan: 1. I’ll never drink again (Alexander Curly)
2. Do you like beer or sangria? (Circus)
3. Wat zullen we drinken zeven dagen lang? (Bots)
4. Je hoeft niet naar huis vannacht (Marco Borsato)
5. Wodka (Stef Bos)
6.
Vanavond ben ik Bob (Clouseau)
7. Laatste ronde (Blof)
8. Bijna requiem (Benny Neyman)
9. Bar Tropical (Johan Verminnen)
10. Trop is trop (Bob Savenberg)
Eduard ontvluchtte de wachtzaal.
Hij dook het eerste cafeetje voorbij de uitgang van het UZ in en bestelde een heerlijk koele Duvel.
Home sweet home!

Gepost door: cursiefhuigje | juni 13, 2007

Mijn dorp haalt het wereldnieuws

De verkiezingskoorts is voorbij. De koning heeft drukke dagen achter de rug. Winnaars staan voor een grote uitdaging, verliezers likken hun wonden.

Maar dat kan de inwoners van het kleine Elverdinge – waar ik mijn prachtige jeugdjaren meemaakte – niet deren. De verkiezingsstrijd is wat aan hen voorbijgegaan.

Na de hoogmis blijven de kerkgangers nog lang napraten, niet over het succes van “hun” Leterme. Zelfs niet over Angéle, een 55-jarige boerin, die erin geslaagd was om de stemcomputer volledig te ontregelen: ze had immers met volle geweld de ‘pen’ kapotgedrukt tegen het scherm!

Waarover dan wel?
Ruzies in menig huishouden!

Aanleiding was een actie van de pastoor tijdens het voorbije weekend. Een actie die zowel in binnenlandse als buitenlandse kranten heel wat aandacht kreeg.

Was deze stunt ingefluisterd door Benedictus? Of wou de pastoor één van de zeven werken van barmhartigheid tot uitvoering brengen: de dorstigen laven.

Hoedanook, de vrouwelijke burgers uit het dorp, waarover Willem Vermandere ooit zong, voelen zich gediscrimineerd. Waarom de mannen wel, en zij niet?
Ze stellen zich ook heel wat vragen over het feit dat ook ‘zonen’ een drankbonnetje kregen. Hoe durft de kerk om die onschuldige kinderen te verleiden met dranken!
De conservatieve vleugel van de kerkgangers vond het een heidens, zelfs duivels plan dat tot uitvoering werd gebracht.

En daardoor kwam het dat op vaderdag er in menig gezin een ijzige kilte waar te nemen was, toen vader en zoonlief, lichtjes aangeschoten, omstreeks 13.15 thuiskwamen na hun cafétocht.

PS: ik ben ervan overtuigd dat mijn vader zeker geen bezwaren zou geuit hebben over deze actie. Integendeel, als koorleider, organist, muzikant, … zou hij wellicht méér dan 1 bonnetje gekregen hebben!! En de kans dat het dan wel eens 13.30 uur zou zijn vooraleer hij terug thuis was, zou relatief groot zijn. De (voor de derde keer opgewarmde) soep zou klaar staan!

Categorieën